Προσεύχου και σκέψου ό,τι θέλεις---Προσεύχου και κάνε ό,τι θέλεις---Προσεύχου και μη φοβείσαι τίποτε---Προσεύχου πάντοτε.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Αντίσταση στα πάθη




               Ξεκινώντας την κάθε μας μέρα κατά το διάβα αυτής έχουμε να αντιμετωπίσουμε μύριους πειρασμούς. Πειρασμούς εσωτερικούς και εξωτερικούς. Οι πειρασμοί μπορεί να προέρχονται από μέσα μας εξαιτίας των εσωτερικών μας ροπών προς την αμαρτία, είτε από άλλους εξωτερικούς παράγοντες, τον διάβολο ή τον κόσμο.
          Όπως και να’ χουν τα πράγματα ο κάθε πειρασμός απ’ όπου κι αν προέρχεται θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον κατάλληλο τρόπο, δηλαδή με το κατάλληλο πνευματικό φάρμακο-αντίδοτο:
39. Οι φρόνιμοι άνθρωποι πρέπει να εξετάζουν τη δύναμή τους και το βαθμό της αρετής τους και έτσι να προετοιμάζονται και ν’ αντιστέκονται στα πάθη, σύμφωνα με την κατά φύση δύναμη που τους έχει χαρίσει ο Θεός. Δύναμη για την αντιμετώπιση της σωματικής ομορφιάς και κάθε κακής επιθυμίας, είναι η εγκράτεια. Των θλίψεων και της φτώχειας, η καρτερία, των ύβρεων και του θυμού, η ανεξικακία. Έτσι και για τα υπόλοιπα.

Ποιος είναι αληθινός άνθρωπος;



Ο άνθρωπος είναι δοξολογικό όργανο του Παντοκράτορος Θεού. Άνθρωπος που δεν προσεύχεται και δεν δοξάζει τον Θεό δεν είναι αληθινός άνθρωπος, αλλά ένα κακέκτυπο της δημιουργίας του Θεού. Γιατί κακέκτυπο; Γιατί δεν πληροί τις προϋποθέσεις της κατασκευής του. Φανταστείτε σε μία ηλεκτρική κουζίνα  μία νοικοκυρά να επιχειρήσει να πλύνει ρούχα. Θα τα καταφέρει; Ασφαλώς όχι. Γιατί; Γιατί οι κουζίνες φτιάχτηκαν για να μαγειρεύουν και όχι να πλένουν. Έτσι ακριβώς και ο άνθρωπος για να είναι «αληθινός» θα πρέπει να κάνει εκείνα για τα οποία κατασκευάστηκε.  

               Πολύ όμορφα μας τα λέει και ο Μέγας Αντώνιος στον 38ο λόγο του στον Α΄τόμο της Φιλοκαλίας:

                                Peripatitis.net

38. Εκείνοι που είναι αληθινοί άνθρωποι, ας φροντίζουν με όλη τη δύναμή τους να ζουν με αγάπη Θεού και με αρετή, ώστε να λάμπει η ενάρετη ζωή τους μεταξύ των άλλων ανθρώπων, όπως γίνεται με την πορφύρα: ένα μικρό κομμάτι μπαίνει πάνω στα λευκά φορέματα και τα στολίζει. Έτσι κι αυτοί να λάμπουν και να ξεχωρίζουν, γιατί έτσι καλλιεργούν ασφαλέστερα τις αρετές της ψυχής.

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Να μην είμαστε παραδόπιστοι…





               Πόσο παραδόπιστοι έχουμε καταντήσει, ώστε για τα χρήματα σκύβουμε το κεφάλι, αλλάζουμε την ηχώ της φωνής μας για να φανεί πιο γλυκιά και πιο αρεστή  μήπως και απομυζήσουμε πέντε δεκάρες που θα μας «λυτρώσουν από το χείλος της καταστροφής». Όμως που είναι η αξιοπρέπειά μας; Που είναι τα ιδανικά με τα οποία μεγαλώσαμε; Δεν ντρεπόμαστε στ΄αλήθεια όταν καταπατούμε τις αρχές μας και τα πιστεύω μας για το χρήμα που σαν όνειρο σήμερα υπάρχει και αύριο εξαφανίζεται;
               Ο άνθρωπος εκείνος  όμως που δεν καταπατά τις αρχές του ακόμη κι αν του προσφέρουν πολλά χρήματα μπορεί να μην γεμίζει τις τσέπες του, όμως  η καρδιά του παραμένει πλούσια από χάρη, και η συνείδησή  του ήσυχη και ατάραχη.
               Πολύ χαρακτηριστικό το πατερικό κείμενο που ακολουθεί:
37. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν πρέπει να πουλά την ελεύθερη γνώμη του προσέχοντας πόσα χρήματα θα πάρει, και αν ακόμη είναι πολλά όσα του δίνουν. Γιατί τα πράγματα της ζωής αυτής είναι όμοια με όνειρο, και η φαντασία που προέρχεται από τον πλούτο και άγνωστο είναι που θα καταλήξει και λίγο καιρό μόνο κρατάει.

Σκληρός ο Κύριος ή απόλυτα αληθινός;



Σκληρός ο Κύριος ή απόλυτα αληθινός;
Ακούγεται σκληρός ο λόγος του Κυρίου: «όποιος αγαπάει τον πατέρα ή τη μητέρα του πιο πολύ απ' όσο αγαπάει εμένα, δεν είναι άξιός μου· κι όποιος αγαπάει το γιο ή την κόρη του πιο πολύ απ' όσο αγαπάει εμένα, δεν είναι άξιός μου· κι όποιος δεν παραλαμβάνει το σταυρό του όταν με ακολουθεί, δεν είναι άξιός μου» - Ματθ. 10, 37-38).
               Ο Χριστός όμως δεν είναι σκληρός αλλά πάντοτε αληθινός. Η αλήθεια πονάει, αλλά αν και πονάει πάντοτε παραμένει αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι όταν θα πεθάνουμε δεν θα πάρουμε μαζί μας τίποτε απ’ ότι νομίζουμε ότι μας ανήκει… Δεν θα πάρουμε μαζί μας ούτε γονείς, ούτε αδέρφια, ούτε παιδιά, ούτε πλούτο, ούτε τίποτα περισσότερο από την προσωπική μας χρεωκοπία. Μια χρεωκοπία που ο Χριστός μπορεί με την αγάπη Του να την μετατρέψει σε αληθινό πλούτο και χαρά. Ο Χριστός γνωρίζει την μόνη αλήθεια: Ότι ο άνθρωπος μακριά του είναι ανήμπορος και φτωχός και δυστυχισμένος.
               Πολύ ωραία και συνοπτικά διδάσκει ο Μέγας Αντώνιος:
36. Εκείνοι που νομίζουν δυστυχία το να χάσουν χρήματα ή παιδιά ή δούλους ή ένα άλλο στοιχείο της περιουσία τους, ας γνωρίζουν ότι πρώτα πρέπει να αρκούνται σ’ εκείνα που δίνει ο Θεός. Και όταν πρέπει να τα δώσουν πίσω, να είναι πρόθυμοι και να το κάνουν με αγαθή γνώμη και να μη στενοχωρούνται διόλου για τη στέρηση ή μάλλον για την επιστροφή τους. Γιατί αφού έκαναν χρήση ξένων πραγμάτων, τα έδωσαν πάλι πίσω.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

34. Η εγκράτεια, η αγαθοεργία, η ευσέβεια και η πραότητα θεώνουν την ψυχή


Όλοι οι άνθρωποι είμαστε κεκοσμημένοι με αρετές του Αγίου Πνεύματος. Άλλος έχει το χάρισμα της γνώσης, άλλος του λόγου, άλλος της προσευχής, άλλος της νηστείας κλπ. Οι αρετές όμως αυτές δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι προέρχονται από τους πνευματικούς μας αγώνες.
     Ας θυμηθούμε   τον πλούσιο νέο  ο οποίος δεν ακολούθησε τον Χριστό γιατί δεν μπορούσε να αποχωριστεί τα πλούτη του. Ουσιαστικά αφού όπως είπαμε και παραπάνω όλοι είμαστε στολισμένοι με κάποιο χάρισμα από τον Θεό, άρα όλοι είμαστε πλούσιοι πνευματικά όπως και αυτός ο πλούσιος. Ο πλούσιος νέος από την νεότητά του ήταν τηρητής του Μωσαϊκού παλαιοδιαθηκικού  νόμου. Δεν θεωρούσε ότι υστερούσε σε κάποια αρετή κι έτσι είχε καλλιεργήσει μέσα του έντονα την αυτάρκεια. Ο Χριστός όμως του ξεσκέπασε το πάθος, το βρήκε ανεπαρκή και του πρότεινε να εγκαταλείψει τα υπάρχοντά του και να τον ακολουθήσει. Το αποτέλεσμα; Ο νέος έφυγε περίλυπος και αποκαρδιωμένος.
     Η καλλιέργεια συνεπώς των αρετών είναι ωφέλιμη όταν όμως αυτή συνοδεύεται από ταπείνωση. Τι κι αν ο πλούσιος νεανίας τόσα χρόνια τηρούσε τον νόμο; Μέσα του είχε καλλιεργήσει την υπερηφάνεια, είχε γαντζωθεί από τα πλούτη του και δεν είχε αντιληφθεί την ανεπάρκειά του.
     Όλοι είμαστε μπροστά στον Χριστό ανεπαρκείς. Όσο πιο γρήγορα αυτό το αντιληφθούμε τόσο το καλύτερο. Τότε τα πλούτη και τα διάφορα υλικά αγαθά, θα τα δούμε σαν πρόσκαιρα δώρα του Θεού στη ζωή μας. Τις ποικίλες πνευματικές αρετές  από τις οποίες είμαστε στολισμένοι, θα τις δούμε κι αυτές σαν δώρα πολύτιμα του Αγίου Πνεύματος και θα δοξάζουμε τον Θεό νύχτα και ημέρα που εμάς τους ανάξιους μας τίμησε τόσο πολύ!
     Εν τέλει θα κατανοήσουμε τον παρακάτω λόγο του αγίου Αντωνίου:
34: Εκείνοι που προσπαθούν να ζουν την ενάρετη και θεοφιλή ζωή, φροντίζουν για τις αρετές σαν κτήματά τους και σαν αφορμή αιώνιας απολαύσεως. Τα πρόσκαιρα τα απολαμβάνουν όπως τύχει και όπως δίνει και θέλει ο
Θεός, και τα χρησιμοποιούν με μεγάλη χαρά και ευχαριστία προς το Θεό κι αν ακόμη αυτά είναι μετριότατα. Γιατί οι πολυποίκιλες  τροφές τρέφουν τα σώματα ως υλικά, ενώ η γνώση του Θεού, η εγκράτεια, η αγαθότητα, η αγαθοεργία, η ευσέβεια και η πραότητα θεώνουν την ψυχή.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

33. Αξιόλογος άνθρωπος είναι εκείνος που αρέσει στο Θεό

Πολλές φορές προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε ανάμεσα στους πολλούς το ποιος είναι αξιόλογος άνθρωπος στα μάτια του Θεού. Και αξιόλογος άνθρωπος είναι εκείνος που αρέσει στον Θεό εξαιτίας της συνετής συμπεριφοράς του.
Συνετή συμπεριφορά έχει εκείνος που δεν βιάζεται να μιλήσει και όταν μιλήσει θα πει λίγα πράγματα και αναγκαία για την κάθε περίπτωση. Λένε οι πατέρες: “Αν και πολλές φορές μετάνιωσα, επειδή μίλησα, όμως ποτέ μου δεν μετάνιωσα, επειδή σιώπησα."
Όλα αυτά τα συγκροτεί πολύ όμορφα και ο Μέγας Αντώνιος στην Φιλοκαλία λέγοντας: 33. Δεν πρέπει οι άστατοι και απαίδευτοι να αυθαδιάζουν σε αξιόλογους ανθρώπους. Και αξιόλογος άνθρωπος είναι εκείνος που αρέσει στο Θεό και που συνήθως σωπαίνει ή λέει λίγα και αναγκαία και αρεστά στο Θεό.