Προσεύχου και σκέψου ό,τι θέλεις---Προσεύχου και κάνε ό,τι θέλεις---Προσεύχου και μη φοβείσαι τίποτε---Προσεύχου πάντοτε.

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Να μην είμαστε παραδόπιστοι…





               Πόσο παραδόπιστοι έχουμε καταντήσει, ώστε για τα χρήματα σκύβουμε το κεφάλι, αλλάζουμε την ηχώ της φωνής μας για να φανεί πιο γλυκιά και πιο αρεστή  μήπως και απομυζήσουμε πέντε δεκάρες που θα μας «λυτρώσουν από το χείλος της καταστροφής». Όμως που είναι η αξιοπρέπειά μας; Που είναι τα ιδανικά με τα οποία μεγαλώσαμε; Δεν ντρεπόμαστε στ΄αλήθεια όταν καταπατούμε τις αρχές μας και τα πιστεύω μας για το χρήμα που σαν όνειρο σήμερα υπάρχει και αύριο εξαφανίζεται;
               Ο άνθρωπος εκείνος  όμως που δεν καταπατά τις αρχές του ακόμη κι αν του προσφέρουν πολλά χρήματα μπορεί να μην γεμίζει τις τσέπες του, όμως  η καρδιά του παραμένει πλούσια από χάρη, και η συνείδησή  του ήσυχη και ατάραχη.
               Πολύ χαρακτηριστικό το πατερικό κείμενο που ακολουθεί:
37. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν πρέπει να πουλά την ελεύθερη γνώμη του προσέχοντας πόσα χρήματα θα πάρει, και αν ακόμη είναι πολλά όσα του δίνουν. Γιατί τα πράγματα της ζωής αυτής είναι όμοια με όνειρο, και η φαντασία που προέρχεται από τον πλούτο και άγνωστο είναι που θα καταλήξει και λίγο καιρό μόνο κρατάει.

Σκληρός ο Κύριος ή απόλυτα αληθινός;



Σκληρός ο Κύριος ή απόλυτα αληθινός;
Ακούγεται σκληρός ο λόγος του Κυρίου: «όποιος αγαπάει τον πατέρα ή τη μητέρα του πιο πολύ απ' όσο αγαπάει εμένα, δεν είναι άξιός μου· κι όποιος αγαπάει το γιο ή την κόρη του πιο πολύ απ' όσο αγαπάει εμένα, δεν είναι άξιός μου· κι όποιος δεν παραλαμβάνει το σταυρό του όταν με ακολουθεί, δεν είναι άξιός μου» - Ματθ. 10, 37-38).
               Ο Χριστός όμως δεν είναι σκληρός αλλά πάντοτε αληθινός. Η αλήθεια πονάει, αλλά αν και πονάει πάντοτε παραμένει αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι όταν θα πεθάνουμε δεν θα πάρουμε μαζί μας τίποτε απ’ ότι νομίζουμε ότι μας ανήκει… Δεν θα πάρουμε μαζί μας ούτε γονείς, ούτε αδέρφια, ούτε παιδιά, ούτε πλούτο, ούτε τίποτα περισσότερο από την προσωπική μας χρεωκοπία. Μια χρεωκοπία που ο Χριστός μπορεί με την αγάπη Του να την μετατρέψει σε αληθινό πλούτο και χαρά. Ο Χριστός γνωρίζει την μόνη αλήθεια: Ότι ο άνθρωπος μακριά του είναι ανήμπορος και φτωχός και δυστυχισμένος.
               Πολύ ωραία και συνοπτικά διδάσκει ο Μέγας Αντώνιος:
36. Εκείνοι που νομίζουν δυστυχία το να χάσουν χρήματα ή παιδιά ή δούλους ή ένα άλλο στοιχείο της περιουσία τους, ας γνωρίζουν ότι πρώτα πρέπει να αρκούνται σ’ εκείνα που δίνει ο Θεός. Και όταν πρέπει να τα δώσουν πίσω, να είναι πρόθυμοι και να το κάνουν με αγαθή γνώμη και να μη στενοχωρούνται διόλου για τη στέρηση ή μάλλον για την επιστροφή τους. Γιατί αφού έκαναν χρήση ξένων πραγμάτων, τα έδωσαν πάλι πίσω.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

34. Η εγκράτεια, η αγαθοεργία, η ευσέβεια και η πραότητα θεώνουν την ψυχή


Όλοι οι άνθρωποι είμαστε κεκοσμημένοι με αρετές του Αγίου Πνεύματος. Άλλος έχει το χάρισμα της γνώσης, άλλος του λόγου, άλλος της προσευχής, άλλος της νηστείας κλπ. Οι αρετές όμως αυτές δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι προέρχονται από τους πνευματικούς μας αγώνες.
     Ας θυμηθούμε   τον πλούσιο νέο  ο οποίος δεν ακολούθησε τον Χριστό γιατί δεν μπορούσε να αποχωριστεί τα πλούτη του. Ουσιαστικά αφού όπως είπαμε και παραπάνω όλοι είμαστε στολισμένοι με κάποιο χάρισμα από τον Θεό, άρα όλοι είμαστε πλούσιοι πνευματικά όπως και αυτός ο πλούσιος. Ο πλούσιος νέος από την νεότητά του ήταν τηρητής του Μωσαϊκού παλαιοδιαθηκικού  νόμου. Δεν θεωρούσε ότι υστερούσε σε κάποια αρετή κι έτσι είχε καλλιεργήσει μέσα του έντονα την αυτάρκεια. Ο Χριστός όμως του ξεσκέπασε το πάθος, το βρήκε ανεπαρκή και του πρότεινε να εγκαταλείψει τα υπάρχοντά του και να τον ακολουθήσει. Το αποτέλεσμα; Ο νέος έφυγε περίλυπος και αποκαρδιωμένος.
     Η καλλιέργεια συνεπώς των αρετών είναι ωφέλιμη όταν όμως αυτή συνοδεύεται από ταπείνωση. Τι κι αν ο πλούσιος νεανίας τόσα χρόνια τηρούσε τον νόμο; Μέσα του είχε καλλιεργήσει την υπερηφάνεια, είχε γαντζωθεί από τα πλούτη του και δεν είχε αντιληφθεί την ανεπάρκειά του.
     Όλοι είμαστε μπροστά στον Χριστό ανεπαρκείς. Όσο πιο γρήγορα αυτό το αντιληφθούμε τόσο το καλύτερο. Τότε τα πλούτη και τα διάφορα υλικά αγαθά, θα τα δούμε σαν πρόσκαιρα δώρα του Θεού στη ζωή μας. Τις ποικίλες πνευματικές αρετές  από τις οποίες είμαστε στολισμένοι, θα τις δούμε κι αυτές σαν δώρα πολύτιμα του Αγίου Πνεύματος και θα δοξάζουμε τον Θεό νύχτα και ημέρα που εμάς τους ανάξιους μας τίμησε τόσο πολύ!
     Εν τέλει θα κατανοήσουμε τον παρακάτω λόγο του αγίου Αντωνίου:
34: Εκείνοι που προσπαθούν να ζουν την ενάρετη και θεοφιλή ζωή, φροντίζουν για τις αρετές σαν κτήματά τους και σαν αφορμή αιώνιας απολαύσεως. Τα πρόσκαιρα τα απολαμβάνουν όπως τύχει και όπως δίνει και θέλει ο
Θεός, και τα χρησιμοποιούν με μεγάλη χαρά και ευχαριστία προς το Θεό κι αν ακόμη αυτά είναι μετριότατα. Γιατί οι πολυποίκιλες  τροφές τρέφουν τα σώματα ως υλικά, ενώ η γνώση του Θεού, η εγκράτεια, η αγαθότητα, η αγαθοεργία, η ευσέβεια και η πραότητα θεώνουν την ψυχή.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

33. Αξιόλογος άνθρωπος είναι εκείνος που αρέσει στο Θεό

Πολλές φορές προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε ανάμεσα στους πολλούς το ποιος είναι αξιόλογος άνθρωπος στα μάτια του Θεού. Και αξιόλογος άνθρωπος είναι εκείνος που αρέσει στον Θεό εξαιτίας της συνετής συμπεριφοράς του.
Συνετή συμπεριφορά έχει εκείνος που δεν βιάζεται να μιλήσει και όταν μιλήσει θα πει λίγα πράγματα και αναγκαία για την κάθε περίπτωση. Λένε οι πατέρες: “Αν και πολλές φορές μετάνιωσα, επειδή μίλησα, όμως ποτέ μου δεν μετάνιωσα, επειδή σιώπησα."
Όλα αυτά τα συγκροτεί πολύ όμορφα και ο Μέγας Αντώνιος στην Φιλοκαλία λέγοντας: 33. Δεν πρέπει οι άστατοι και απαίδευτοι να αυθαδιάζουν σε αξιόλογους ανθρώπους. Και αξιόλογος άνθρωπος είναι εκείνος που αρέσει στο Θεό και που συνήθως σωπαίνει ή λέει λίγα και αναγκαία και αρεστά στο Θεό.


Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

32.Η αρετή της ψυχής δεν μπορεί να κλαπεί

Οι πρόσκαιρες ηδονές της ζωής δίδουν στον άνθρωπο την γεύση μιας προσωρινή «χαράς» της ικανοποίησης των παθών. Όμως αν και το σώμα «ικανοποιήθηκε», ταυτόχρονα η ψυχή λυπάται και μαζεύεται, γιατί η συνείδηση ειδοποιεί την ψυχή για την διάπραξη της αμαρτίας. Τότε συμβαίνει,  το τάχατις χαρούμενο και ικανοποιημένο σώμα από την ηδονή να ασθενήσει εξαιτίας της αμαρτίας. Ας μην ξεχνάμε ότι τις περισσότερες φορές για τις ασθένειες των σωμάτων ευθύνονται οι αμαρτίες. Και ας μην λησμονούμε πως και αυτός ο θάνατος έχει την αιτία του στο προπατορικό αμάρτημα.
Λέει λοιπόν ο άγιος Αντώνιος:
32. Πάντοτε όταν σε προσβάλλει κανένα πάθος της ψυχής, να θυμάσαι ότι οι άνθρωποι που ορθοφρονούν και θέλουν να εξασφαλίσουν σωστά τη ζωή τους, δεν θεωρούν ευχάριστη την πρόσκαιρη απόκτηση χρημάτων, αλλά τις ορθές και αληθινές ιδέες. Αυτές τους κάνουν ευτυχείς. Γιατί ο πλούτος  και κλέβεται και από δυνατότερους αρπάζεται.  Η αρετή όμως της ψυχής, αυτή μόνο είναι απόκτημα και ασφαλισμένο και που δεν μπορεί να κλαπεί, και μετά το θάνατο παρέχει την σωτηρία σε όσους την έχουν αποκτήσει. Έτσι οι φρόνιμοι δεν παρασύρονται από τη φαντασία του πλούτου και των άλλων ηδονών.

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

31. Στις συναναστροφές με τους άλλους, μακριά κάθε βαναυσότητα…





Η οργή είναι ένα πάθος που όταν αφεθεί ελεύθερο κυριεύει ολοκληρωτικά τον νου του ανθρώπου. Τόσο πολύ μάλιστα, που ο οργισμένος άνθρωπος μπορεί να διαπράξει ακόμα και φόνο. Μπορεί σε μια στιγμή τύφλωσης από την οργή του να σκοτώσει ακόμα και κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο. Ας μη ξεχνάμε, πως η  οργή ήταν εκείνη που τύφλωσε και το πρώτο δολοφόνο στην ανθρώπινη ιστορία. Η ανεξέλεγκτη οργή του Κάϊν, τον οδήγησε τελικά να πραγματοποιήσει τις φθονερές του προθέσεις, ενεργώντας με δόλο και απορρίπτοντας τη θεϊκή προειδοποίηση και διαπαιδαγώγηση. Έτσι ο Κάϊν οδήγησε τον Άβελ στους αγρούς και όταν έφτασαν εκεί ο Κάϊν επιτέθηκε ξαφνικά στον αδελφό του και τον σκότωσε (Γένεσις 4,4-8).

Το ότι η οργή  εξομοιώνει τον άνθρωπο με τα θηρία, το γνωρίζουν όλοι εκ πείρας. Το γνωρίζει και ο νομοθέτης του κράτους και ελαφρύνει τον ένοχο όταν εκείνος πράττει το έγκλημά του «εν βρασμώ ψυχής».

Αιτία της οργής είναι η αμαρτία. Ο εγωκεντρισμός μας που έχει ως συνέπεια την αποκόλληση του νου μας από την προσευχή που είναι συναναστροφή  με το Θεό. Και αυτός που πλέον δεν συναναστρέφεται με τον Θεό, συναναστρέφεται με τα πάθη του.  Πολύ ωραία γράφει ο άγιος Αντώνιος στην Φιλοκαλία:

31. Στις συναναστροφές με τους άλλους, μακριά κάθε βαναυσότητα. Γιατί οι λογικοί και ευσεβείς άνθρωποι είναι στολισμένοι με ντροπή και φρόνηση περισσότερο από τις παρθένες. Και τούτο, γιατί ο νους που αγαπά το Θεό είναι φως που τυλίγει με τη λάμψη του την ψυχή, όπως ο ήλιος περιλάμπει το σώμα.